Ur. w 1921 r. w Poznaniu, w rodzinie o tradycjach nauczycielskich. W Poznaniu uzyskał wykształcenie ogólne i artystyczne w zakresie fortepianu. Studia rozpoczął w Toruniu, a następnie przeniósł się do Krakowa, gdzie ukończył muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1949-52 był dyrektorem artystycznym Pomorskiej Orkiestry Symfonicznej w Bydgoszczy.

Od 1954 - 1988 pełnił kolejno funkcje redaktora naczelnego i dyrektora Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w Krakowie. Doktorat uzyskał w Poznaniu w 1984 r. na podstawie rozprawy Twórczość Fryderyka Chopina i jej recepcja.

Od 1960 r. jest związany z Akademią Muzyczną w Krakowie, początkowo jako docent, a od 1989 r. jako profesor. Kierował kolejno Katedrą Edytorstwa Muzycznego, a następnie Katedrą Teorii i Interpretacji Dzieła Muzycznego. W pracy naukowej skoncentrował się na teorii i historii muzyki XIX i XX w., szczególnie na teorii i historii pieśni europejskiej (m.in. Studia nad pieśnią romantyczną, Kraków 1997, Nad pieśniami Karola Szymanowskiego, Kraków 1998) na twórczości Chopina w kontekście muzyki romantycznej ( m.in. prace: Muzyka Chopina na nowo odczytana, Kraków 1996, Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans, Poznań 1998, Frederic Chopin und seine Zeit, Laaber 1999), oraz na polskiej muzyce współczesnej (m.in. monografia Krzysztof Penderecki i jego muzyka, 1994).