Słowo wstępne
Piąta z cyklu jesiennych konferencji Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej odbyła się 13 i 14 października 2000 w Serocku. Celem organizatorów spotkania było rozpoznanie sytuacji dwóch grup ludzi, którym w społecznym świecie nauki wciąż zagraża - niejako naturalnie - swoista "marginalizacja" czy "peryferyjność". Zamierzyli oni uczynić głównym tematem tego spotkania nie tyle starość i młodość rozważane osobno, co przede wszystkim samą opozycję młodości i starości jako dwóch typów uwarunkowań, ograniczeń i szans: dla twórczości badawczej, dla nauczania, dla działań menedżerskich.Dlaczego ich współdziałanie jest nieodzownie potrzebne życiu naukowemu? Co mogą wnosić istotnego - każda inaczej - do dorobku wiedzy? Jakie moce poznawcze w nich drzemią? Kiedy młodość (w nauce) jest udana, a starość (w nauce) szczęśliwa, to znaczy produktywna? Tego rodzaju pytania - a i szereg innych im pokrewnych - miały w zamyśle organizatorów stanowić wyzwanie dla uczestników konferencji. Wydawało się ponadto rzeczą nad wszelką wątpliwość właściwą, by nie znikała im z pola widzenia kwestia następująca: jak instytucje kształtujące życie naukowe mogą wspierać młodość i starość, aby efektywnie zapobiegać ich wykolejaniu się, jak działać wspomagająco, aby jedna i druga osiągały optimum swoich twórczych potencjałów.
Janusz Sławiński