Polacy rozwiązali problem badaczy nanomateriałów węglowych – dr hab. inż. Dawid Janas, laureat programu START

Dodano: :: Kategorie: Aktualności
-A A+

Polacy rozwiązali problem badaczy nanomateriałów węglowych w laboratoriach całego świata, sięgając po metodę sprzed ponad 150 lat. Pomysł został opisany w czasopiśmie naukowym Scientific Reports. Dr hab. inż. Dawid Janas, laureat programu START 2017 r., chemik z Politechniki Śląskiej, opracował metodę ? szybszą i tańszą niż dotychczas stosowane na świecie ? wybierania do badań nanorurek o konkretnych właściwościach.

? Nanorurka jest zbudowana z węgla i pusta w środku. Powstaje poprzez zwinięcie płaszczyzny grafenu, jak kartki papieru, w maleńki rulon. Problem w tym, że taką kartkę papieru można zwinąć w rulony na wiele różnych sposobów pod różnym kątem. I wtedy nanorurki mają od siebie radykalnie różne właściwości ? mówi dr hab. inż. Dawid Janas w wywiadzie dla serwisu PAP. Konkretne rodzaje nanorurek mogą mieć wiele zastosowań i są niezbędne w prowadzeniu badań podstawowych. ? Istnieją nanorurki metaliczne, które lepiej przewodzą prąd niż miedź. Inny typ nanorurek półprzewodnikowych jest pożądany przy budowie tranzystorów. Zatem badacz, który chce zbudować tranzystor o określonych parametrach, musi wybrać nanorurki półprzewodnikowe o konkretnym sposobie zwinięcia. Nawet delikatna różnica w sposobie zwinięcia powoduje różnice we właściwościach pojedynczych nanorurek ? mówi badacz. Inne obiecujące, choć ? jak zaznacza naukowiec ? kontrowersyjne na razie zastosowanie nanorurek analizują uczeni ze Stanów Zjednoczonych. Jest ono związane z ich właściwościami optycznymi. Otóż jeśli podzielić nanorurki na różne typy, to będą one kolorowe ? fioletowe, żółte, zielone ? choć przecież zbudowane są z węgla. Stąd można z ich pomocą obrazować procesy zachodzące w żywym organizmie. Wyselekcjonowane typy nanorurek węglowych w roztworze są idealnymi kontrastami do obrazowania organów.

Metody dzielenia nanorurek wymagały dotąd bardzo drogiego sprzętu ? wirówek lub urządzeń elektrycznych zdolnych wychwycić minimalne różnice w wielkości nanorurek i sposobie zwinięcia. Kosztowne są też stosowane odczynniki chemiczne, a proces oddzielania trzeba robić w wielu krokach, na przykład w kilkunastu etapach. Dr hab. inż. Janas i członkowie jego grupy badawczej zoptymalizowali ten wieloetapowy proces, czyniąc go przy tym tańszym. Autorska metoda chemików z Politechniki Śląskiej spotkała się z zainteresowaniem uczonych w Japonii, w Chinach i w Stanach Zjednoczonych. Dr hab. inż. Janas nawiązał współpracę z narodowym laboratorium Los Alamos w USA, które zajmuje się badaniem właściwości optycznych nanorurek.

Przeczytaj także:

#JestemStartowcem

Na zdjęciu dr hab. inż. Dawid Janas, fot. archiwum prywatne

Cofnij